Omarm het nieuwe jaar.

Het jaar 2011 loopt op zijn laatste benen, nog maar enkele uren scheiden ons van het nieuwe jaar 2012 en ik zal er geen seconde spijt van hebben dat ik het jaar 2011 kan afsluiten. Zonder bitter te willen klinken of met een zweem van verzuring deze terugblik te schrijven zijn de feiten er. Een jaar waarin je afscheid moet nemen van dierbaren, een ongeval meemaakt waar je niet eens zelf achter het stuur zit maar je nieuwe auto totaal verlies ziet verklaren kan onmogelijk als een gulden jaar worden omschreven.

Een jaar ook vol van verandering. Hollen van hot naar her en pendelen tussen verschillende locaties. Soms werd het wat veel, kwamen er negatieve pulsen en moest er stoom afgelaten worden bij enkele deugddoende gesprekken of het mijmerend staren naar de weidsheid van de zee.

Vaak dacht ik terug aan de woorden van een van de dierbaren waarvan ik dit jaar afscheid heb moeten nemen: “ge moet u weren“.

Er waren uiteraard ook momenten van vreugde, van blijdschap en van ontroering. Fijne vakanties, uitstappen en gezellige ontmoetingen, etentjes en zeer goeie boeken.

Van een zaak kunnen we al zeker zijn, ook 2012 zal een jaar van verandering zijn. Van nieuwe horizonten en afscheid nemen. Maar allicht ook een jaar van blije momenten en intense liefde.

Ik wens u van ganser harte een jaar vol van gezondheid, vreugde en blijdschap om datgene wat je niet verwacht en toch krijgt. Een jaar met een gulle lach en tranen van geluk.

Licht.

Vaderlijk licht, steevaste schouder,
draag mij, ik ben jouw kijkend kind.
Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of
ergens al de wereld daagt
waar mensen waardig leven mogen
en elk zijn naam in vrede draagt.

Met dit stukje uit de tekst van Huub Oosterhuis “Licht dat ons aanstoot in de morgen” kijk ik graag uit naar de komst van het licht. De donkere dagen zijn voorbij, de dagen lengen al is het maar een klein beetje.

Vrede, liefde en alle goeds.

Horloge.

Ik heb een zwak voor polshorloges, altijd al gehad. Zelden passeer ik een winkel met horloges zonder er even aan de etalage te blijven kijken naar alle mooie modellen die er te kijk en te koop liggen.

De laatste jaren draag ik er geen meer, maar ik bezit er nog wel een aantal die ik koester. Dat ik geen horloge meer draag heeft enkele redenen. Een er van is dat ik mij niet meer wil gebonden weten aan tijd, een andere is dat zoals bij velen mijn gsm de functie van horloge heeft overgenomen.
Toen ik vandaag een van mijn horloges op het winteruur wou zetten viel het me op dat de tijd stilstond. Een nieuwe batterij ga ik niet meer voorzien, voor altijd zal het uur blijven staan op wat het is stilgevallen.  Jaren heb ik ze graag gedragen, maar die tijd is nu voorbij.

Je hoeft ook geen horloge meer te dragen om bij de tijd te zijn, er is altijd wel ergens een klokje in de buurt.

En is het ook geen vorm van luxe, om niet altijd meer met tijd geconfronteerd te worden?

Sociale media.

In een tijd van sociale media kom je op het internet soms zaken over jezelf te weten die je helemaal nog niet wist. Staat ineens op een pagina een foto van jezelf zonder dat je eigenlijk graag zou hebben. Privacy is een vaag begrip geworden. Ik wil mijn foto niet zien verschijnen op een pagina op internet, vroeger zaten foto’s veilig en wel in een album thuis in de kast. Ideaal.

Toch heb ik ook een profiel op een sociale media website. Zo hypocriet kan je me dan ook wel noemen, maar ik probeer dan zo angstvallig mogelijk mijn “privacy” te vrijwaren. Een allicht onbegonnen zaak.

Dat sociale media ook een positief effect heeft mochten we afgelopen dagen ondervinden, het was haast hartverwarmend te zien hoe solidariteit toch nog niet helemaal uit de maatschappij verdwenen is. Mekaar helpen, op korte tijd een zekere structuur opzetten het is een absoluut pluspunt voor sociale media.