Kardinaal Godfried Danneels kan eind februari genieten van een welverdiende rust want paus Benedictus XVI benoemde monseigneur André-Mutien Léonard, huidig bisschop van Namen, tot aartsbisschop van Mechelen-Brussel en metropoliet van België.
Monseigneur Léonard laat zich niet onbetuigd om een stevig standpunt in te nemen en dat standpunt ook te verdedigen. Dat zorgde al voor heel wat controverse, toch zegt hij het niet harder dan Rome doet. Hij is trouw aan de boodschappen die vanuit Rome komen en in essentie verwacht ik ook niet anders van een (aarts)bisschop. Het zou maar al te kras zijn dat je als gewijde priester die immers trouw beloofde aan je bisschop en de paus dit nu allemaal in twijfel gaat trekken.
Daarom ook heb ik het moeilijk met priesters die zich kanten tegen deze aartsbischop. Wat waren hun verwachtingen? Een complete breuk met Rome? Een ultra-progressieve aartsbisschop die het homo-huwelijk gaat toelaten en de abortus predikt als het absolute heil? Zo werkt het niet en zal het niet werken. Als aartsbisschop zit hij de bisschoppenconferentie voor, hij beslist dus niet autonoom over veranderingen. De gedachte dat we de klok 50 jaar terug gaan draaien in de tijd lijkt me dus absurd.
Ik heb het ook moeilijk met een zeer grote groep niet-gelovigen die nu een menig moeten hebben over de nieuwe aartsbisschop en opnieuw de Kerk en het geloof door de mangel halen. Ja, als niet-gelovige mag u zeker een mening hebben maar breng dan op zijn minst ook het respect op voor de gelovige mensen die u ook respecteren.
De soep wordt niet zo heet gegeten als ze wordt opgediend, monseigneur Léonard kan nu de confrontatie aangaan met dat wat over hem gezegd werd en hoe hij werkelijk is. Ik ben alvast verheugd.
