Tijdens een college in het eerste jaar had Mattia geleerd dat er onder de priemgetallen nog specialere getallen waren. Die noemden wiskundigen tweelingpriemgetallen: dat zijn paren van priemgetallen die vlak bij elkaar staan, zo goed als naast elkaar zelfs, want ertussenin staat altijd een even getal dat ze belet elkaar echt aan te raken. Getallen zoals 11 en 13, 17 en 19, 41 en 43.

Dit stukje komt uit “De eenzaamheid van de priemgetallen” van Paolo Giordano. Het boek is een absolute aanrader, zo eentje dat je moet gelezen hebben. Een prachtig verhaal.

Een mens staat maar bij één persoon echt in het krijt. Ik heb die lei toen schoongewreven. Misschien kan liefde maar één ding echt. Uit liefde doden.

Dit is een citaat uit de nieuwe roman van Tom Lanoye, Sprakeloos. Een beklijvend epos haast over zijn overleden moeder. Hij begon aan dit boek toen zijn vader nog leefde maar het kwam nooit echt goed. Het wilde niet lukken de juiste woorden te vinden. Pas toen zijn vader ook overleed wiste hij alles wat hij reeds had geschreven en begon opnieuw. Dit keer lukte het wel en het werd een boek met een lach maar zeker ook met een traan. Alle registers van de emotie gaan open en je krijgt een eerlijk en heerlijk verhaal te lezen.

Sprakeloos is een mooi eerbetoon aan zijn moeder geworden (en ook aan zijn vader) zonder melig of sentimenteel te zijn. Je voelt perfect aan wat voor een vrouw ze in haar leven moet zijn geweest  en hoe ze aan het einde van haar leven verviel in een rol die ze eigenlijk niet wou. Wat het verliezen van spraak en taal met iemand doet.

Het is mijn eerste Lanoye, nooit kwam het écht in me op een boek van hem te lezen. Ik ergerde me aan de man met zijn immer theatrale gedoe en dat vormde een soort barrière. Tot ik hem hoorde vertellen over dit boek en op scène een stukje hoorde voorlezen. Dat boek moest ik gewoon lezen. Ik beklaagde het me geen seconde.

Sprakeloos van Tom Lanoy verscheen bij Prometheus Amsterdam in 2009.
360 pagina’s, ISBN 978 90 446 1107 6

Wie heeft nog nooit gedacht: “daar zou ik een boek kunnen over schrijven!”. Maar eigenlijk doe je dat nooit. Omdat je geen begenadigde schrijver bent of omdat de tijd je ontbreekt misschien is de nodige moed er niet om er aan te beginnen. Ten lange leste heb je misschien ingezien dat je uit eigen leven gebeitelde woorden toch liever niet op papier moeten verschijnen.

In november is er een internationaal schrijfproject, waarbij je in een maand 50000 woorden moet zien te braken die niet eens een samenhangend geheel of een goed verhaal moeten opleveren. Gewoon een document, een kladje met daarin 50000 woorden waarin een handjevol personages tot leven worden gewerkt en een geheel vormen. Misschien kan het ooit verworden tot een mooi verhaal, een boek die mensen tot ontroering en beroering kan brengen. Grijp je kans, verborgen en verdoken schrijver die gebukt gaat onder het juk van de verlegenheid en waar terughoudendheid en het eeuwige underdog-gevoel altijd weer de kop opsteekt!

Respect voor mensen die kunnen schrijven onder druk, waarbij je het zand zachtjes voelt wegglijden tussen je vingers net als de tijd die ongenadig voorbij tikt. Tik-tak, alweer twee seconden weg. Steeds weer groter worden druk, steeds meer de mogelijke angst voor het witte vlak.

Succes! Ik ben benieuwd.