Soms keek je met een zekere schaamte naar de beelden en dan lachte je toch maar. Een beetje wrang want iedereen heeft al eens zo’n toestanden gezien of meegemaakt en we weten dat dit zelfs dagelijkse realiteit is in Vlaanderen. Je bent soms blij dat je nooit in zo’n milieu moest opgroeien.

Een op en top Vlaamse film is “De helaasheid der dingen”, met een ijzersterke cast en een regisseur die zijn acteurs tot een quasi perfectie kon brengen. We krijgen een schets te zien van mensen aan de rand van de samenleving die ondanks alle miserie, tegenslag en de haast onvermijdelijke alcoholproblemen heel erg sterk aan elkaar hangen.

Het boek was iets meer gebald, terwijl de film op magistrale wijze een delirium weergaf die je nooit met je eigen fantasie had kunnen bedenken. Een knap staaltje van acteerkunst, net zoals ook de dementerende vrouw werd neergezet. Zonder woorden straalde dit een zeer grote kracht uit. Je voelt de verbondenheid, je ruikt het bier en de sigaretten… En je voelt hoe het personage dat zich wil losrukken uit dit milieu voor een stuk ook voor altijd deel zal uitmaken van dat milieu en er nooit volledig zal van loskomen.

En ja, a fok a day keeps the doctor away

Vanavond zal ik de première bijwonen van de nieuwe film van Felix van Groeningen, “De Helaasheid der dingen”. Openingsfilm van het 36ste Filmfestival van Vlaanderen Gent. Niet in de Kinepolis als genodigde maar als gewone sterveling in de Vooruit.

De film is nog niet in de zalen en er is al heel wat ophef over. De familie Verhulst is niet blij, dat waren ze al niet met het boek en dat zijn ze nu ook niet met de film. Niemand heeft graag dat de vuile was buiten gehangen wordt. Maar het boek was fictie en dat is de film ook. Of is het maar schijn? Hoe het ook mag zijn, het boek schetste het leven in een zeer typisch Vlaams dorp in de omgeving van Aalst. Waarbij het buitenbeentje zich wil losrukken van zijn familie om zijn eigen weg te gaan en te zoeken.

Ophef is er ook door een actie van het weekblad Humo dat bij zijn blad een gratis ticket weggeeft om de film in een Kinepolis bioscoop te gaan bezoeken. Ik was al niet echt een fan van Kinepolis en ben dat nu nog minder. Waarom de kleine cinemazalen zo beconcurreren terwijl een nevenbedrijf van Kinepolis de distributie doet? Was het niet een veel betere actie geweest om het meteen open te stellen voor alle cinemazalen waar de film loopt?

Kortom, vanavond staat er film op het programma.

De nieuwe film van Lars von Trier, Antichrist lokte in Cannes eerder dit jaar heel wat controverse en kritiek uit. Onder andere om zijn gewelddadige scènes en expliciete seksualiteit. De regisseur wou op de persconferentie in Cannes weinig commentaar kwijt over de film. Lars von Trier regisseerde deze film toen hij een zware depressie had, totaal niet relevant zou je denken. Maar niets is minder waar.

Ik stond eerst wat weigerachtig om de film te gaan bekijken, maar kon me laten overtuigen. De film zorgt inderdaad voor controverse. Persoonlijk vond ik het een zeer aangrijpende, mentaal vrij belastende en zeer surreëele film. Je moet haast zelf een depressie gehad hebben om het een beetje te begrijpen en in het hoofd kunnen kruipen van de regisseur. Mijn partner vond het bagger. Hij begreep er weinig van, maar verveelde zich niet. De film zit vol symboliek en verwijzingen. Ook ik zit nog met vragen, waarom bepaalde scènes nodig waren en wat er achter zit. Wat wou de regisseur ons doen verstaan? Sommige zaken zijn vrij duidelijk, over andere tast ik volledig in het ongewisse.

Twee scènes heb ik aan mij laten voorbijgaan omdat ze voor mij te gruwelijk waren. Het is zeker niet onterecht dat Charlotte Gainsbourg de prijs kreeg voor beste actrice. Wat een sublieme acteerprestatie.

Een aanrader? Zeker wel.

De film:

Een rouwend echtpaar trekt zich na de dood van hun kind terug in Eden, hun afgelegen huisje in de bossen. De man en vrouw hopen er hun gebroken harten te helen en haar angstaanvallen onder controle te krijgen, maar de natuur neemt zijn beloop en langzaam loopt het volledig uit de hand…